Duchowość

Nasza duchowość

Charakteryzuje nas duch rodziny i radości.

Wspólnota jest jedną rodziną, która żyje bogactwem daru otrzymanego od Ducha w różnychn powołaniach, formach życia i kulturach [1] . W tej różnorodności, w której Bóg powołuje nas do życia, pragniemy pomagać sobie nawzajem wypełniać Jego wolę; odkrywamy, że wszyscy w równym stopniu jesteśmy powołani do świętości, naśladując Chrystusa i głosząc Ewangelię, zobowiązując się wzajemnie do realizacji tego wezwania zgodnie z własnym powołaniem [2] .

Formowanie wspólnoty braci

Badając znaki czasów mówiące o głębokiej tęsknocie człowieka za życiem w atmosferze rodziny, pragniemy na nie odpowiadać, formując wspólnoty braci, którzy żyją Ewangelią. Nowa Miłość Jezusa wylana w naszych sercach, czyni nas zdolnymi do miłowania się wzajemnie w ten sposób.
Świadomi, że On nierozerwalnie zjednoczył nas w Swoim Ciele, czynimy naszym Jego marzenie„abyśmy wszyscy byli jedno” i w ten sposób, z prostotą i radością serca, chcemy uobecniać Jego Królestwo

Próbujemy przekazać miłosierdzie Boże każdemu człowiekowi

Wzruszone i współczujące serca Ojca objawia się w Jezusie, który wychodzi na spotkanie każdego człowieka i obejmuje go w ludzkiej marności. Na Krzyżu Chrystus bierze na Siebie nasze rany, żeby dać nam możliwoś narodzenia się na nowo. To właśnie w naszej kruchości, naszych ograniczeniach i grzechach, z którymi tak trudno nam się pogodzić, Bóg w szczególny sposób zbliża się do nas i zaprasza nas, abyśmy doświadczyli Jego miłosierdzia. Ta niezmierna i bezwarunkowa miłość, która dotknęła naszego życia, skłania nas do wcielania, głoszenia i czynienia tego doświadczenia osiągalnym dla każdego człowieka.

Oddajemy się głoszeniu Ewangelii

Dobra nowina o bezwarunkowej miłości Boga objawionej nam w Jezusie, który przyszedł abyśmy wszyscy mieli Życie, budzi w nas pragnienie głoszenia. W obliczu rzeczywistości współczesnego świata czujemy się zachęceni do tego głoszenia poprzez podtrzymującą nas pewność, że w życiu dzisiejszego człowieka nie ma doświadczenia, na które Jego Miłość nie miałaby odpowiedzi.Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są dla nas źródłem Życia, radości i pojednania, które chcemy dzielić ze wszystkimi ludźmi. Wierzymy, że głoszenie Ewangelii przekształca ten świat poprzez wewnętrzną odbudowę człowieka.

Od osobistego i codziennego spotkania z Chrystusem

Tylko dzięki zadziwieniu nad tak wielką miłością, jaką Chrystus obdarza każdego z nas osobiście, możemy, w naszej małości, odpowiedzieć na kierowane do nas Jego wezwanie. Pragniemy, aby całe nasze życie misyjne miało smak spotkania z Chrystusem. Dlatego chcemy żyć słuchając Jego głosu w Słowie, życiowych wydarzeniach i spotkaniu z braćmi. Każdego dnia zbliżamy się do Słowa Bożego, w kontekście egzystencjalnych niepokojów odczuwanych przez nas i naszych braci.
Odczytujemy je w świetle Tajemnicy Paschalnej Chrystusa tak, by wiara nadała sens danym okolicznościom życia. Modlitwa staje się pełną pasji drogą, ponieważ angażuje całe nasze życie w proces utożsamiania się z Chrystusem, czyniąc naszymi Jego własne uczucia [3] .

Życie w służbie Kościoła jako zaczyn jedności

Bóg powierza nam prowadzenie naszej misji jako pokornej służby na łonie Kościoła. Czujemy się w szczególny sposób powołani, aby wraz z innymi charyzmatami obecnymi w Kościele, być
zaczynem więzów jedności [4] . Pragniemy, jak pokazał nam Swoim życiem Jezus, być sługami u stóp braci. Umycie nóg jest gestem, który uczy nas budować wspólnotę; odkrywamy, że do jej tworzenia nie ma innej drogi niż pokora i wzajemne miłosierdzie [5].

[1] Por. Jan Paweł II, Christifideles laici, 20-24

[2] Por. Sobór Watykański II, Konstytucja Dogmatyczna Lumen gentium, rozdz. V

[3] Por. Flp 2,5n i Kol 3,12n

[4] “Czynić Kościół domem i szkołą komunii: oto wielkie wyzwanie, jakie czeka nas w rozpoczynającym się tysiącleciu, jeśli chcemy pozostać wierni Bożemu zamysłowi, a jednocześnie odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania świata. ”, Jan Paweł II, Novo Millennio Ineunte, 43

[5] Por. J 13, 1-17

adminDuchowość